De M26 Pershing was een zware tank ontwikkeld voor het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bedacht als een vervanging voor de iconische M4 Sherman, leed de M26 aan een uitgebreid ontwerp- en ontwikkelingsproces en aan politieke strijd onder het leiderschap van het Amerikaanse leger. De M26 arriveerde in de laatste maanden van het conflict en bleek effectief tegen de nieuwste Duitse tanks. Na de oorlog achtergehouden, werd het opgewaardeerd en geëvolueerd. Ingezet tijdens de Koreaanse oorlog, bleek de M26 superieur aan de tanks die door communistische troepen werden gebruikt, maar worstelde soms met het moeilijke terrein en leed aan verschillende problemen met zijn systemen. De M26 werd later vervangen door de Patton-tankserie in het Amerikaanse leger.
De ontwikkeling van de M26 begon in 1942 toen de productie begon op de M4 Sherman mediumtank. Oorspronkelijk bedoeld als een vervolg op de M4, werd het project aangeduid als T20 en moest het dienen als een testbank om te experimenteren met nieuwe soorten geweren, ophangingen en transmissies. De prototypes uit de T20-serie maakten gebruik van een nieuwe torqmatische transmissie, de Ford GAN V-8-motor en het nieuwe 76 mm M1A1-pistool. Naarmate het testen vorderde, ontstonden problemen met het nieuwe transmissiesysteem en werd een parallel programma opgesteld, T22 genaamd, dat dezelfde mechanische transmissie gebruikte als de M4.
Een derde programma, de T23, is ook gemaakt om een nieuwe elektrische transmissie te testen die door General Electric was ontwikkeld. Dit systeem bleek snel prestatievoordelen te hebben op ruw terrein omdat het zich kon aanpassen aan snelle veranderingen in koppelvereisten. Tevreden met de nieuwe transmissie heeft de afdeling Ordnance het ontwerp naar voren geschoven. Het bezit van een cast torentje het monteren van het 76 mm kanon, de T23 werd in 1943 in beperkte aantallen geproduceerd, maar zag geen gevecht. In plaats daarvan bleek zijn nalatenschap zijn torentje te zijn, dat later werd gebruikt in Shermans met een pistool van 76 mm.
Met de opkomst van de nieuwe Duitse Panther- en Tiger-tanks begonnen binnen de Ordnance-afdeling inspanningen om een zwaardere tank te ontwikkelen om met hen te concurreren. Dit resulteerde in de T25- en T26-serie die voortbouwden op de eerdere T23. Herzien in 1943, zag de T26 de toevoeging van een 90 mm kanon en aanzienlijk zwaarder pantser. Hoewel dit het gewicht van de tank aanzienlijk verhoogde, werd de motor niet opgewaardeerd en bleek het voertuig te weinig vermogen te hebben. Desondanks was de afdeling Ordnance tevreden met de nieuwe tank en werkte deze aan de productie.
Het eerste productiemodel, T26E3, bezat een gegoten torentje met een 90 mm kanon en vereiste een bemanning van vier. Aangedreven door de Ford GAF V-8, maakte het gebruik van een torsiestaafophanging en torqmatische transmissie. De constructie van de romp bestond uit een combinatie van gietstukken en een gerolde plaat. In dienst genomen, werd de tank aangeduid als M26 Pershing zware tank. De naam werd gekozen ter ere van generaal John J. Pershing, die tijdens de Eerste Wereldoorlog het Amerikaanse legerkorps had opgericht.
Dimensies
Pantser en bewapening
Prestatie
Toen het ontwerp van de M26 werd voltooid, werd de productie ervan vertraagd door een voortdurend debat in het Amerikaanse leger over de noodzaak van een zware tank. Terwijl luitenant-generaal Jacob Devers, het hoofd van de Amerikaanse strijdkrachten in Europa, pleitte voor de nieuwe tank, werd hij tegengewerkt door luitenant-generaal Lesley McNair, commandant Army Ground Forces. Dit werd verder gecompliceerd door de wens van Armored Command om op de M4 te drukken en bezorgdheid dat een zware tank niet in staat zou zijn om de Army Corps of Engineers 'bruggen te gebruiken.
Met de steun van generaal George Marshall bleef het project in leven en werd de productie in november 1944 voortgezet. Hoewel sommigen beweren dat luitenant-generaal George S. Patton een sleutelrol speelde bij het uitstellen van de M26, worden deze beweringen niet goed ondersteund.
Tien M26's werden gebouwd in november 1943, met een escalerende productie in de Fisher Tank Arsenal. De productie begon ook in het Detroit Tank Arsenal in maart 1945. Eind 1945 waren er meer dan 2.000 M26's gebouwd. In januari 1945 begonnen experimenten met de "Super Pershing" die het verbeterde T15E1 90mm-pistool monteerde. Deze variant werd slechts in kleine aantallen geproduceerd. Een andere variant was het M45 close support-voertuig dat een 105 mm houwitser monteerde.
Na Amerikaanse verliezen aan Duitse tanks in de Slag om de Ardennen werd de behoefte aan de M26 duidelijk. De eerste lading van twintig Pershings arriveerde in januari 1945 in Antwerpen. Deze werden verdeeld tussen de 3e en 9e Pantserdivisie en waren de eerste van 310 M26's die Europa bereikten vóór het einde van de oorlog. Hiervan zagen ongeveer 20 gevechten.
De eerste actie van de M26 vond plaats met de 3rd Armored op 25 februari nabij de Roer. Vier M26's waren ook betrokken bij de verovering door de 9th Armored van de brug op Remagen op 7-8 maart. In ontmoetingen met Tigers en Panthers presteerde de M26 goed. In de Stille Oceaan vertrok een lading van twaalf M26's op 31 mei voor gebruik in de Slag om Okinawa. Vanwege verschillende vertragingen kwamen ze pas aan nadat het gevecht was beëindigd.
Na de oorlog werd de M26 opnieuw aangewezen als mediumtank. Bij de beoordeling van de M26 werd besloten om de problemen met zijn onderbenutte motor en problematische transmissie op te lossen. Vanaf januari 1948 ontvingen 800 M26's nieuwe Continental AV1790-3-motoren en Allison CD-850-1 cross-drive transmissies. Samen met een nieuw pistool en tal van andere wijzigingen werden deze gewijzigde M26's opnieuw ontworpen als de M46 Patton.
Met het uitbreken van de Koreaanse oorlog in 1950, waren de eerste middelgrote tanks die Korea bereikten een voorlopig peloton van M26's verzonden vanuit Japan. Extra M26's bereikten het schiereiland later dat jaar waar ze samen met M4's en M46's vochten. Hoewel het goed presteert in gevechten, werd de M26 in 1951 uit Korea teruggetrokken vanwege betrouwbaarheidsproblemen in verband met zijn systemen. Het type werd behouden door Amerikaanse troepen in Europa tot de komst van nieuwe M47 Pattons in 1952-1953. Omdat de Pershing geleidelijk uit dienst werd genomen, werd het verstrekt aan NAVO-bondgenoten zoals België, Frankrijk en Italië. De Italianen gebruikten het type tot 1963.