Simpel gezegd, een quoin is een hoek. Het woord quoin wordt hetzelfde uitgesproken als het woord munt (koin of koyn), wat een oud Frans woord is dat 'hoek' of 'hoek' betekent. Quoin is bekend geworden als de accentuering van de hoek van een gebouw met korte zijstenen of stenen blokken en lange zijbrancardstenen of stenen blokken die al dan niet verschillen van het muurmetselwerk in grootte, kleur of textuur.
Quoins zijn heel merkbaar op gebouwen - zo merkbaar als een rukdak. Soms steken decoratieve quoins meer uit dan hun omringende steen of baksteen, en heel vaak hebben ze een andere kleur. Het architectonische detail dat we de quoin of quoins van een structuur noemen, wordt vaak gebruikt als decoratie, die ruimte definieert door de geometrie van een gebouw visueel te schetsen. Quoins hebben mogelijk ook een structurele bedoeling om muren te versterken om hoogte toe te voegen. Quoins zijn ook bekend als L'angle d'un mur of 'de hoek van een muur'.
Architectuurhistoricus George Everard Kidder Smith noemt ze 'Prominent afgeschuinde stenen (of hout in navolging van steen), gebruikt om hoeken te benadrukken.' Architect John Milnes Baker definieert de quoin als "de aangeklede of afgewerkte stenen op de hoeken van een metselwerkgebouw. Soms vervalst in houten of stucwerkgebouwen."
De verschillende definities van quoin benadrukken twee punten - de hoeklocatie en de grotendeels decoratieve functie van de quoin. Zoals Baker's definitie beschrijft "The Penguin Dictionary of Architecture" quoins als "aangeklede stenen ... meestal zo gelegd dat hun gezichten afwisselend groot en klein zijn". Een "gekleed" constructiemateriaal, of het nu steen of hout is, betekent dat het stuk is bewerkt tot een bepaalde vorm of afwerking die anders is dan maar complementair aan de aangrenzende materialen.
De Trust for Architectural Easements wijst erop dat hoeken in verschillende delen van een structuur kunnen worden gevonden, omdat quoins meestal "prominent" zijn en "vensters, deuropeningen, segmenten en hoeken van gebouwen" kunnen omlijnen.
Quoins worden meestal gevonden in Europese of westerse architectuur, van het oude Rome tot Frankrijk en Engeland uit de 17e eeuw en gebouwen uit de 19e en 20e eeuw in de Verenigde Staten.
Soms zijn meerdere definities nodig om een echt gevoel van architectonische details te krijgen. Uppark Mansion, hier getoond in Sussex, Engeland, kan alle bovenstaande definities gebruiken om zijn quoins te beschrijven - de hoeken van het gebouw worden benadrukt, de stenen worden "afwisselend groot en klein" op de hoeken gelegd, de stenen zijn afgewerkt of " gekleed "en hebben een andere kleur, en de" grote, prominente metselwerkeenheden "schetsen ook het uitsteeksel van de gevel, handelend als kolommen die naar het Klassieke fronton stijgen.
Uppark is gebouwd in ongeveer 1690 en is een goed voorbeeld van hoe architecturale details worden gecombineerd om een stijl te worden die eigenlijk alleen maar een trend is. De klassieke elementen van symmetrie en verhoudingen van Uppark worden gecombineerd met de "stringcourse" uit de middeleeuwen - de horizontale band die het gebouw lijkt te snijden in de bovenste en onderste verdiepingen. De dakstijl uitgevonden door de Franse architect François Mansart (1598-1666) is gewijzigd in het schilddak met leisteen dat we hier zien - alle kenmerken van wat bekend werd als de 18e-eeuwse Georgische architectuur. Hoewel gebruikt in oude, Renaissance en Franse provinciale architectuur, werden decoratieve quoins een gemeenschappelijk kenmerk van de Georgische stijl, na de opkomst van de lijn van Britse koningen genaamd George.
Uppark House and Garden is een eigendom van National Trust en is om een andere reden opmerkelijk om te bezoeken. In 1991 raakte een brand het landhuis. De oorzaak van de brand was dat werklui orders van bouwveiligheid negeerden. Uppark is een mooi voorbeeld, niet alleen van quoins, maar ook van een superieure restauratie en behoud van een historisch herenhuis.