"The Raven" van Edgar Allan Poe is de beroemdste gedicht van Poe, opmerkelijk vanwege zijn melodische en dramatische kwaliteiten. De meter van het gedicht is meestal trochaïsche octameter, met acht beklemtoonde, ongestresste twee lettergreepvoeten per regel. In combinatie met een eindrijmschema en het frequente gebruik van interne rijm, geven het refrein van "niets meer" en "nooit" het gedicht een muzikale lilt wanneer het hardop wordt voorgelezen. Poe benadrukt ook het "O" -geluid in woorden als "Lenore" en "nevermore" om de melancholie en eenzame klank van het gedicht te onderstrepen en de algehele sfeer te vestigen.
"The Raven" volgt een niet nader genoemde verteller op een sombere nacht in december die "vergeten lore" leest bij een stervend vuur als een manier om de dood van zijn geliefde Lenore te vergeten.
Plots hoort hij iemand (of zoiets)ding) kloppen op de deur.
Roept hij, zich verontschuldigend tegenover de 'bezoeker' die hij denkt buiten te moeten zijn. Dan opent hij de deur en vindt ... niets. Dit maakt hem een beetje bang en hij stelt zichzelf gerust dat het gewoon de wind tegen het raam is. Dus hij gaat en opent het raam, en in vliegen (je raadt het al) een raaf.
De raaf vestigt zich op een standbeeld boven de deur, en om een of andere reden is het eerste instinct van onze spreker om er tegen te praten. Hij vraagt naar de naam, net zoals je meestal doet met vreemde vogels die je huis binnen vliegen, toch? Verbazingwekkend genoeg antwoordt de raaf echter met een enkel woord: "Nevermore."
Begrijpelijk verrast stelt de man meer vragen. De woordenschat van de vogel blijkt echter vrij beperkt te zijn; alles wat er staat is "Nevermore." Onze verteller grijpt dit vrij langzaam aan en stelt steeds meer vragen, die pijnlijker en persoonlijker worden. De raaf verandert zijn verhaal echter niet en de arme spreker begint zijn verstand te verliezen.
"The Raven" is een van de meest memorabele werken van Edgar Allan Poe. Hier zijn een paar vragen voor studie en discussie.