Intertaal is het type taal of taalsysteem dat wordt gebruikt door tweede- en vreemde-taalstudenten die bezig zijn met het leren van een doeltaal. Intertaaltaal pragmatiek is de studie van de manieren waarop niet-moedertaalsprekers taalpatronen of spraakhandelingen in een tweede taal verwerven, begrijpen en gebruiken.
De intertaaltaal wordt meestal toegeschreven aan Larry Selinker, een Amerikaanse professor in de toegepaste taalkunde wiens artikel 'Interlanguage' verscheen in het nummer van het tijdschrift van januari 1972 Internationale evaluatie van de toegepaste taalkunde in het taalonderwijs.
"[Intertaal] weerspiegelt het zich ontwikkelende systeem van regels van de leerling en is het resultaat van een verscheidenheid aan processen, waaronder de invloed van de eerste taal ('overdracht'), contrastieve interferentie van de doeltaal en de overgeneralisatie van nieuw aangetroffen regels." (David Crystal, "A Dictionary of Linguistics and Phonetics")
"Het proces van het leren van een tweede taal (L2) is kenmerkend niet-lineair en fragmentarisch, gekenmerkt door een gemengd landschap van snelle progressie in bepaalde gebieden, maar trage beweging, incubatie of zelfs permanente stagnatie in andere. Een dergelijk proces resulteert in een taalkundige systeem bekend als 'interlanguage' (Selinker, 1972), dat in verschillende mate dat van de doeltaal (TL) benadert. In de vroegste conceptie (Corder, 1967; Nemser, 1971; Selinker, 1972), is intertaal metaforisch een halverwege tussen de eerste taal (L1) en de TL, vandaar 'inter'. De L1 is naar verluidt de brontaal die voorziet in de initiële bouwmaterialen om geleidelijk te worden vermengd met materialen uit de TL, resulterend in nieuwe vormen die noch in de L1 noch in de TL zijn opgenomen. Dit concept, hoewel het in verfijning ontbreekt aan veel hedendaagse L2-onderzoekers identificeren een bepalend kenmerk van L2-leren, aanvankelijk bekend als 'fossilisatie' (Selinker, 1972) en later breed aangeduid als 'onvolledigheid' (Schachter, 1988, 1996), in vergelijking met de ideale versie van een eentalige native speaker. Er is beweerd dat het begrip fossilisatie is wat het gebied van tweede taalverwerving (SLA) 'aanzet' (Han en Selinker, 2005; Long, 2003).
"Dus, een fundamentele zorg in L2-onderzoek is dat leerlingen meestal stoppen met het bereiken van een doelwit, dwz de competentie van de eentalige moedertaal, in sommige of alle taaldomeinen, zelfs in omgevingen waar input overvloedig lijkt, motivatie sterk lijkt, en gelegenheid voor communicatieve praktijk is er in overvloed. " (ZhaoHong Han, "Interlanguage and Fossilization: Towards an Analytic Model" in "Contemporary Applied Linguistics: Language Teaching and Learning")
"Een aantal onderzoekers wees al vroeg op de noodzaak om intertaaltaal grammatica's op zichzelf te beschouwen met betrekking tot principes en parameters van U [niversal] G [rammar], met het argument dat men L2-leerlingen niet moet vergelijken met moedertaalsprekers van de L2 maar overweeg in plaats daarvan of intertaaltaal grammatica's natuurlijke taalsystemen zijn (bijvoorbeeld duPlessis et al., 1987; Finer en Broselow, 1986; Liceras, 1983; Martohardjono en Gair, 1993; Schwartz en Sprouse, 1994; White, 1992b). Deze auteurs hebben aangetoond dat L2-leerlingen kunnen komen tot representaties die inderdaad de L2-input verklaren, hoewel niet op dezelfde manier als de grammatica van een native speaker. De vraag is dan of de intertaalvertegenwoordiging een mogelijk grammatica, niet of deze identiek is aan de L2-grammatica. "(Lydia White," On the Nature of Interlanguage Representation "in" The Handbook of Second Language Acquisition ")
"De betekenis van de intertaaltaaltheorie ligt in het feit dat het de eerste poging is om rekening te houden met de mogelijkheid van bewuste pogingen van leerlingen om hun leren te beheersen. Het was deze visie die een uitbreiding van onderzoek naar psychologische processen in de ontwikkeling van de tussentaal op gang bracht. wiens doel was om te bepalen wat leerlingen doen om hun eigen leren te vergemakkelijken, dat wil zeggen, welke leerstrategieën zij gebruiken (Griffiths & Parr, 2001). Het lijkt er echter op dat het onderzoek van Selinkers leerstrategieën, met uitzondering van overdracht , is niet overgenomen door andere onderzoekers. " (Višnja Pavičić Takač, "Strategieën voor woordenschat leren en verwerving van vreemde talen")